Garmin International

Broekelzen
Het natuurreservaat bestaat uit een lappendeken van
bos en grasland. De Broekelzenbeek ontstaat op
het hoogste punt in een bronbos dat in het voorjaar
gekleurd wordt door Wilde hyacint, Bosanemoon en
Dotterbloem. Verder stroomafwaarts evolueert het
bronbos naar een beekbegeleidend bos dat aansluit
op gevarieerde weilanden. Een deel van dat grasland
wordt extensief begraasd door koeien van het 'rode
ras van West-Vlaanderen'.
Auteur: Christian Verraes
Meer informatie
user

Gemengde veekeringshaag met bomenrij
Mengvorm van gedegradeerde soortenrijke veekeringshaag met tussenstaande knotbomen van gewone es en schietwilg en enkele opgaande bomen van zomereik en gewone es, op perceelsgrens langsheen de Boeschepestraat en tevens deel van een huiskavel.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Meer informatie
user

Hellegatbos
Het Hellegatbos duidt het bosgebied aan dat de top en de noordelijke en westelijke flanken van de Rodeberg bedekt. De naam verwijst naar een diep ‘ravijn’ onderaan de heuvelflank .
Bovenaan de berg treft men droge zandgronden aan. Hier overheersen lork en den. Op de flanken vertoont de vegetatie meer variatie. Vooral in het voorjaar zorgen bosanemoon en wilde hyacint voor een tapijt van witte en blauwe tinten. Nog lager, aan de voet van de berg, dagzoomt een dikke kleilaag waaruit diverse bronnen ontspringen. Karakteristieke planten vormen hier dotterbloem, reuzenpaardenstaart en daslook. Het Hellegatbos is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied West-Vlaams Heuvelland.
Auteur: Wikipedia
Meer informatie
user

Knotwilg als hoekboom
Geknotte schietwilg als hoekboom aangeplant op een perceelsgrens van een akker- en weiland, aansluitend bij de halfverharde Vleninkhofstraat. Mogelijk lag hier oorspronkelijk een huiskavel met inmiddels verdwenen bewoning.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen

Lijstermolen
Vlakbij het restaurant 't Molenhof en de kabelbaan van de Rodeberg staat de Lijstermolen. De houten windmolen is een staakmolen afkomstig van de Lijsterhoek in Beernem. Tot 1947 was de molen actief. In 1957 kwam de molen naar Westouter op vraag van het Provinciaal Comité voor Monumenten en Landschappen van West-Vlaanderen. Tussen 1958 en 1960 werd de molen traditioneel herbouwd. Extra informatie: -Kindvriendelijk -Geschikt voor jongeren tussen de 12 en 16 jaar Contactgegevens: - Lijstermolen - Lijstermolendreef, 8954 Westouter - Tel: +32 57 45 04 55 - Fax: +32 57 44 89 99 - Web: www.heuvelland.be - Enkel op afspraak te bezichtigen.
Auteur: Westtoer T Poi Set

Parking

Rodeberg
De Rodeberg is een getuigenheuvel in het Belgische dorpje Westouter. Het is een van de heuvels in de gemeente Heuvelland en het West-Vlaams Heuvelland. De Rodeberg is 138 meter hoog. Op de noordelijke en westelijke flank bevindt zich het Hellegatbos, een bosgebied dat als natuur- en wandelgebied dienstdoet. De naam van het bos verwijst naar een diep ravijn onderaan de Rodeberg, het "gat in de helle" waarbij "helle" in de streektaal staat voor heuvel.
Auteur: Wikipedia

Sint-Eligius
Parochiekerk St.-Eligius Dorpskerk, gelegen in straatbocht, aan kruising van Loker- en Poperingestraat. Omringend kerkhof o.m. met Britse militaire begraafplaats "Westouter British Cemetery" afgezet met bakstenen muurtje en gietijzeren hekken aan straatzijden; voorts taxushaag. Kerkpad beschaduwd door linden. Arduinen oorlogsgedenkteken in de bocht. W.-georiënteerde, driebeukige hallekerk met O.-toren, na gedeeltelijke vernieling tijdens W.O. I, deels op oude grondvesten, herbouwd met toevoeging van doopkapel en sacristie en verlenging van koor n.o.v. architect J. Coomans (Ieper) van 1921. Oudst gekende afbeelding van kerk, cf. A. Sanderus, toont driebeukige hallekerk met middentoren voorzien van achtzijdige bovenbouw, aanleunend traptorentje en lager, O. gericht koor met vlakke sluiting, geflankeerd door N.-zijkoor. De dichtgemetselde, rondbogige doorgang onderaan de toren, r. van traptorentje, verwijst naar de oorspronkelijk romaanse kruiskerk. Het aldus afgebeelde bedehuis, bleef bewaard tot in 1794, jaar waarin het uitbrandde. Herstellingswerken van 1805-1807 voorzagen verlenging van schip met één trav., afbraak van O.-koorpartij en bouw van nieuw koor met absis aan W.-zijde; hierbij werd vrijstaande torenvoet tot portaal omgewerkt. Gele baksteenbouw; gebruik van ijzerzandsteen voor toren en traptorentje. Leien zadeldaken en torenspitsen. De plattegrond ontvouwt (van O. naar W.): voorgeplaatste toren met aanleunend traptorentje, een driebeukig schip van vier trav. met rechte sluiting van zijbeuken, een hoofdkoor van één rechte trav. met driezijdige sluiting, een N.W.-sacristie en Z.O.-doopkapel. Vierkante toren van drie geledingen met achtzijdige bovenbouw; haaks op elkaar staande hoeksteunberen met versnijdingen. Getoogd portaal op imposten; omschrijvende rondboog voorzien van tegeltableau met afbeelding en opschrift "De Heer is mijn Behoeder - 1940-1945" en voorstelling van H. Eligius l. boven, in 1958 in boogveld aangebracht, als dank voor behouden thuiskomst van dorpsgenoten na 1944. Schuin oplopende derde geleding, getypeerd door gekoppelde rondboognissen met lichtgleuf. Achtzijdige bovenbouw met galmgaten op halfronde zuiltjes met eenvoudig kapiteel; ingewerkte torenuurwerken. Aflijnende geprofileerde kroonlijst. Flankerende O.-puntgevels met aandak en schouderstukken; de N., met uitgelengde korfboognis onder oculus met cirkelvormig maaswerk en stomp spitsboogvenster in top; de Z., met uitgebouwde doopkapel en kruisbeeld onder luifel en flankerende figuren van Maria en Johannes op sokkel, tegen middentrav. N.- en Z.-gevels van schip geritmeerd door versneden steunberen en brede spitsbogige vierlichten met laat-gotisch geïnspireerde, bakstenen traceringen. Aflijnende overhoekse en rechte muizetand. W.-puntgevels, zoals O.-gevels; de Z.W. evenwel met spitsboogvenster, cf. zijgevels. Interieur. Vlak overzolderde (toren)ingang. Houten spitstongewelven met trekbalken, beschilderd met friezen van gestileerde bloemmotieven ter hoogte van kroonlijst en gordelbogen. Bakstenen, licht spitsbogige scheibogen op bakstenen zuilen met eenvoudig kapiteel. Mobilair: Neogotische altaren, biechtstoelen, communiebanken. A.R.A., D.V.G., 4452, 12414. [DESMIDTF.], De Romaansche Kerkelijke Bouwkunst in West-Vlaanderen, (Gent), 1940, p. 164-167. ROOSE-MEIER B., VERSCHRAEGEN H., Fotorepertorium van het meubilair van de Belgische bedehuizen, Provincie West-Vlaanderen, Kanton Poperinge, Brussel, 1977, p. 59-60.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen

Sulferberg
Dit reservaat, gelegen in de gemeente Westouter, ligt in een complex van bronbossen, vochtige bron- en hellingweiden en droge koutergronden op stenige bodem. Vooral de vegetaties in een dergelijk gradiëntrijk milieu zijn zeer gevarieerd en soortenrijk. Met name de bronweide (zie foto) aan het Brandersbos (Dottergrasland) en de bronbosvegetaties van dit bos behoren tot de best ontwikkelde vegetaties van dit type in het volledige West-vlaamse heuvelland.
Auteur: Christian Verraes

Uitzicht op Grensgebied
Vroeger werd dit grensgebied begraasd door schapen. Er bestaat nog een oude prentkaart van de laatste herder van Westouter die met zijn schaapskudde hier aan het werk was. Van hieruit heb je een mooi zicht op de Vidaigneberg en de Zwarteberg. Deze laatste heuvel ligt op de grens van Westouter in België, en Sint-Janscappel en Boeschepe in Frankrijk. De naam is afkomstig van de familienaam De Zwarte die de berg in de 13e en 14e eeuw in hun bezit hadden. De top ligt op 152 meter.
Auteur: Agentschap voor Natuur en Bos

Waardevol oud bos
Het waardevolle oud bos met wilde hyacinten in het voorjaar werd uit de begrazingszone gelaten. Dit was de laatste locatie waar blauwe bosbes nog voorkwam. Ook de laatste gekende populatie (jaren '60) van de das was hier. De akkers voor je, zullen mee geïntegreerd worden in het begrazingsblok. Rond de perceelgrenzen zullen zwarte els, schietwilg en berk worden aangeplant. Deze pioniersoorten produceren op jonge leeftijd vroeg zaad die de voormalige akkers zullen bevolken waardoor er een gevarieerd landschap zal ontstaan.
Auteur: Agentschap voor Natuur en Bos

Waardevolle graslanden en eikelmuis
Omwille van het mooie zicht en de natuurwaarden wordt de vallei hier niet bebost maar begraasd met runderen. Op de koppen vinden we schrale graslanden met schapenzuring, gewoon biggenkruid, echt duizendguldenkruid, tormentil en muizenoor. De reuzenpaardenstaart, hangende zegge en moesdistel markeren de talrijke bronzones op de helling. Egelboterbloem, beekpunge, pinksterbloem en echte koekoeksbloem kleuren de valleien. Als je naar het oosten kijkt zie je een boerderij met een oude hoogstamboomgaard. Het fruit is van belang voor de eikelmuis. De eikelmuis of fruitratje is met haar schattig snoetje, zwart Zorro-masker en lange pluizige staart zonder twijfel een van de meest herkenbare en aaibare knaagdieren uit onze Vlaamse natuur. Fruitratjes zijn aan het begin van de 21e eeuw echter lang niet meer zo algemeen. Eikelmuizen leven vooral in bossen en bosranden, houtkanten en hoogstamboomgaarden. Omdat ze graag fruit eten vind je ze soms ook dichterbij huis.
Auteur: Agentschap voor Natuur en Bos

Waardevolle hagen
Bij het verlaten van het bos passeer je de restanten van een oude gevlochten meidoornhaag. Hagen werden gevlochten in heel Europa en elke streek had zijn eigen stijl. De variatie in stijlen is bijzonder rijk. De traditie is nog bijzonder levendig in Engeland en daar zijn dan ook de meeste stijlen bewaard gebleven. De Vlaamse en Franse Westhoek kennen 2 stijlen : de plakhaag en de kruishaag. Plakhagen treffen we vooral rond weiden aan in landelijk gebied, de kruishaag is decoratiever en werd gevlochten rond kerkhoven en tuinen. De meeste van deze oude hagen zijn de laatste keer gevlochten in de jaren zestig van de vorige eeuw. Bij de plakhaag blijft om beurten 1 stammetje rechtstaan en het volgende wordt in een hoek van 30° gebogen en met wilgentenen aan de rechtstaande stammetjes gebonden. Alle stammetjes worden in dezelfde richting gelegd en onderaan ingekeept om de vorming van nieuwe scheuten te stimuleren.. Hagen leden was een ambacht. Niet iedereen had de nodige stielkennis. Vroeger had elk dorp zijn hagenleder die in de winter van boerderij naar boerderij trok om de hagen onder handen te nemen. In de weiden vinden we gewone essen op 4 meter van de grens terug. Generatie op generatie van deze familie maakt tot nu toe gebruik van deze methode om hun weilanden af te bakenen. Zo kan je tussen Reningelst en Frankrijk al hun weilanden herkennen.